ترس و نقش آن در شکل گیری شخصیت فردی و اجتماعی انسان

یکی از مشکلات روانی در بین برخی انسان ها، مساله ترس است که در روانشناسی از آن تعبیر به فوبیا می شود و در لسان قرآن و روایات اهل بیت ( علیهم السلام) از تعابیری چون: خوف، خشیت نام برده شده است .
گر چه خوف و خشیت نه تنها مشکل روانی نیست، بلکه مورد توصیه آیات و روایات می باشد.
ترس مختص به قشر خاص یا سن خاصی نیست و کم و بیش افراد جامعه با آن دست به گریبان هستند و از آن رنج می برند.
مراحل ترس: ترس در وجود انسان مراحلی دارد. افراد در سنین مختلف به یک میزان و از موارد خاصی نمی ترسند. کودک تا سن سه سالگی، از مسائل خاصی می ترسد که شامل، ترس از تنهایی، جدایی از پدر و مادر، گریه دیگران، سر و صدا و … می باشد.
از سن چهار تا هفت سالگی، کودک معمولا از حیوان، آب، خون، فضای بسته، دکتر و … می ترسد. از سن هفت سالگی تا نوجوانی، کودک از محیط مدرسه، دوست و همکلاسی و معلم و … وحشت دارد و این ترس به خاطر جدایی کودک از محیط خانوادگی است.
در نوجوانی، ترس ها فرق می کند. نوجوان ها معمولا از آبرو می ترسند و وحشت دارند که آبرویشان برود و شخصیتشان خرد شود.
آن ها از انتقاد وحشت دارند و لذا از امتحان می ترسند و گاه در جلسه امتحان حالشان به هم می خورد; زیرا می ترسند نمره بد بیاورند، همچنین از حسابرسی می ترسند و وحشت دارند.